Środowisko do pracy z Pythonem zaczyna się od pełnej wersji interpretera
Różnica między Pythonem 3.10 a 3.12 może wpływać na składnię, dostępność modułów i zgodność zależności. Numer główny nie wystarcza. W konfiguracji szkolenia należy zapisać pełną wersję interpretera, sposób jej instalacji oraz architekturę systemu. Jeśli materiał wykorzystuje narzędzie do zarządzania wersjami, ono również powinno mieć przypisaną wersję.
Każdy projekt powinien działać w odseparowanym środowisku pakietów. Może to być venv, Poetry, uv lub inne narzędzie zgodne z materiałem. Istotna jest powtarzalność: instalacja z pliku blokady albo zestawu wersji powinna prowadzić do tego samego grafu zależności na każdym stanowisku.
Pakiety Pythona mogą zależeć od systemu
Biblioteki do analizy danych, obrazów, kryptografii lub baz danych często korzystają z kodu natywnego. Ich instalacja może wymagać kompilatora, nagłówków i bibliotek systemowych. Pakiet, który działa na komputerze prowadzącego dzięki gotowemu wheelowi, może próbować kompilacji na innej architekturze albo wersji systemu.
Przed szkoleniem trzeba przeprowadzić instalację na czystym obrazie i na koncie uczestnika. Jeśli zajęcia odbywają się bez dostępu do internetu, wymagane pakiety oraz artefakty należy umieścić w lokalnym cache lub repozytorium. W przeciwnym razie początek warsztatu będzie zależał od dostępności zewnętrznego indeksu i przepustowości łącza.
Jupyter i IDE prowadzą do innych sposobów pracy
Notebook jest wygodny do analizy danych i stopniowego wyjaśniania kodu, ale jego stan nie zawsze wynika z kolejności widocznych komórek. Ćwiczenia powinny działać po restarcie kernela i wykonaniu komórek od początku. Warto także pokazać, gdzie znajdują się pliki danych i jak rozpoznać aktywne środowisko.
IDE lepiej pasuje do struktury pakietu, testów i refaktoryzacji. Konfiguracja powinna obejmować wybrany interpreter, uruchamianie testów i linting. Nie ma potrzeby instalowania wielu edytorów na wszelki wypadek. Jeden sprawdzony sposób pracy jest dla grupy czytelniejszy, a osoby korzystające z terminala mogą nadal uruchamiać te same polecenia.
Dane wejściowe muszą być dostępne i opisane
Plik CSV umieszczony w katalogu prowadzącego nie jest częścią środowiska uczestnika. Dane powinny znaleźć się w repozytorium, współdzielonym katalogu tylko do odczytu albo zostać pobrane przez wersjonowany skrypt. Materiał musi wskazywać kodowanie, separator, oczekiwany schemat i sposób sprawdzenia integralności większych plików.
Do ćwiczeń firmowych lepiej przygotować dane syntetyczne niż kopiować rzeczywiste rekordy. Jeśli potrzebny jest realistyczny rozkład, generator może zachować proporcje i zależności bez odtwarzania tożsamości osób. Uczestnicy powinni wiedzieć, które pliki są materiałem startowym, a które własnym wynikiem.
Materiał trzeba uruchomić od czystego stanu
Test prowadzącego powinien objąć instalację, import każdego modułu, wykonanie notebooków lub skryptów, uruchomienie testów i zapis wyników. Szczególną uwagę trzeba zwrócić na ukryte zależności: zmienne środowiskowe, pliki w katalogu domowym, cache modeli i poświadczenia do usług.
Najlepszym testem jest nowa VM utworzona z obrazu przeznaczonego dla grupy. Jeśli materiał wymaga ręcznej poprawki przed startem, poprawkę należy wprowadzić do konfiguracji bazowej, a nie powtarzać na wszystkich stanowiskach. Po pozytywnym teście obraz można powielić dla uczestników.
Błędy w kodzie powinny być widoczne, a błędy środowiska rozpoznawalne
Uczestnik musi umieć odróżnić SyntaxError od braku pakietu, błędu ścieżki lub odmowy dostępu do pliku. Instrukcja może zawierać krótką listę poleceń diagnostycznych: wersję Pythona, ścieżkę interpretera, listę pakietów oraz bieżący katalog. To wystarcza do rozwiązania większości problemów bez przerywania zajęć całej grupie.
Prowadzący powinien otrzymać ten sam kontekst oraz możliwość sprawdzenia wybranego stanowiska. Wspólne wersje sprawiają, że komunikat błędu znaczy to samo u każdej osoby. Różnice w rozwiązaniu wynikają wtedy z kodu i sposobu myślenia, a nie z przypadkowej konfiguracji laptopa.
Po szkoleniu zachowaj kod i informację o środowisku
Rezultatem zajęć jest kod, notebook, raport lub model, nie cała maszyna. Uczestnik powinien wiedzieć, gdzie wyeksportować pliki przed wygaśnięciem dostępu. Razem z wynikiem warto zachować plik zależności, wersję Pythona i krótkie polecenie uruchomienia.
Gotowe VM dla grupy szkoleniowej mogą zawierać interpreter, biblioteki, IDE, dane i wspólny katalog z materiałami. Taka konfiguracja daje prowadzącemu kontrolowany punkt startowy, a uczestnikom możliwość pracy bez ingerowania w lokalny system.